Η νέα στήλη «Ρωτάμε… χωρίς φίλτρα» της Madame Figaro Cyprus έρχεται για να σπάσει τα κλισέ. Δεν είναι απλώς μια συνέντευξη, είναι μια αποκάλυψη, μια ματιά πίσω από τις εικόνες, τα φώτα και τις δημόσιες εμφανίσεις. Μικρές ερωτήσεις, μεγάλες αλήθειες, ειλικρινείς απαντήσεις. Χωρίς φίλτρο. Χωρίς ωραιοποιήσεις. Χωρίς στρογγυλέματα.
Η Ειρήνη Δημητρίου, επιχειρηματίας στους τομείς της επικοινωνίας και της στρατηγικής ανάπτυξης, ανοίγει την καρδιά της και μοιράζεται τη ζωή της όπως τη ζει πραγματικά. Με σταθερές αξίες, αληθινή φροντίδα για το παιδί της και μια ξεκάθαρη αίσθηση του τι έχει σημασία, μιλά για τις επιλογές, τις εμπειρίες και τα μαθήματα που τη διαμόρφωσαν τα τελευταία χρόνια.
Τι είναι αυτό που δεν διαπραγματεύεσαι πια, όσο κι αν αλλάζουν οι συνθήκες γύρω σου; Όλα είναι διαπραγματεύσιμα όταν αλλάζουν οι συνθήκες· αυτή είναι και η ουσία της ωφέλιμης αλλαγής: η προσαρμοστικότητα. Πιο σωστά, θα έλεγα πως δεν διαπραγματεύομαι τις αξίες και τις αρχές μου. Και η μόνη αρχή που παραμένει απόλυτα σταθερή είναι ότι δεν διαπραγματεύομαι τίποτα που δεν διασφαλίζει την ευτυχία των παιδιών, του δικού μου, αλλά και όλων των παιδιών του κόσμου.
Πώς φροντίζεις την ισορροπία ανάμεσα στην καριέρα και την οικογένεια; Δεν προσπαθώ να πετύχω την ισορροπία. Δεν πιστεύω ότι πρέπει να τα κάνουμε όλα ταυτόχρονα ή κατά το ήμισυ. Όταν καταπιάνεσαι με κάτι, οφείλεις να του δίνεις την πλήρη προσοχή σου. Προτιμώ την αριστεία της στιγμής, όχι την τελειότητα, και φροντίζω να είμαι 100% παρούσα, συνειδητά, όπου χρειάζεται.
Τι σε έχει διαμορφώσει περισσότερο τα τελευταία χρόνια, χωρίς να το έχεις επιδιώξει; Νομίζω όποτε επιδιώξουμε να διαμορφώσουμε κάτι επί τούτου, αποτυγχάνουμε παταγωδώς. Κάθε φορά που σκέφτεσαι πριν μιλήσεις και πριν κρίνεις οποιαδήποτε συνθήκη ή άτομο χωρίς να αναλογιστείς τις ιδιαιτερότητές του, διαμορφώνεις και λίγο περισσότερο χαρακτήρα χωρίς να το αντιλαμβάνεσαι.
Πού βάζεις σήμερα όρια που παλιότερα δεν έβαζες; Στην απόφαση ότι το «όχι» και το «ναι» είναι ολοκληρωμένες προτάσεις χωρίς να ακολουθεί το «επειδή».
Τι σημαίνει «επιτυχία» για σένα σήμερα και πώς διαφέρει από παλιά; Πάντα την επιτυχία την μετρούσα στον καθρέφτη, όχι στο φαίνεσθαι αλλά στο είσαι. Παλιότερα ίσως με αφορούσε περισσότερο η επαγγελματική αναγνώριση, αλλά μεγαλώνοντας κατάλαβα ότι αυτή έρχεται εκ φύσεως όταν προσπαθείς στο μέγιστο των δυνατοτήτων σου. Τώρα με ενδιαφέρει να μπορώ καθημερινά να μην προδίδω τον εαυτό μου, σε μικρές και μεγάλες αποφάσεις.
Τι θα έλεγες στην πιο νέα εκδοχή του εαυτού σου; Τίποτα απολύτως. Η κάθε εκδοχή μας, χρονικά, μας φέρνει στην επόμενη, καλύτερη μας εκδοχή.
Τι φοβήθηκες να χάσεις και τελικά κέρδισες; Νομίζω έχω πάθει και μάθει παραπάνω απ' όσα νόμιζα ότι θα άντεχα. Ό,τι χάσεις το χάνεις και ό,τι κερδίζεις το κερδίζεις. Δεν μπορούμε να αλλάξουμε τις έννοιες και να μετατρέπουμε συνεχώς τις ήττες σε νίκες επειδή είναι της μόδας. Αποδέχεσαι τις αποτυχίες, γλεντάς τις επιτυχίες και προχωράς.
Πού βρίσκεις αυτοπεποίθηση όταν κανείς δεν χειροκροτεί; Σε δύο μόνο περιπτώσεις με αφορά το χειροκρότημα και σε καμία άλλη. Αυτό που δίνω στον εαυτό μου κάθε στιγμή που υπερβαίνω τον εαυτό μου, χωρίς να αδικώ κανέναν. Κυρίως, με αφορά το χειροκρότημα που μου δίνει ο γιος μου, ο Κωνσταντίνος, χωρίς να το ξέρει. Κάθε φορά που βλέπω τον χαρακτήρα του, σκέφτομαι πως αν όλοι ήταν σαν αυτόν, ο κόσμος θα ήταν πολύ καλύτερος.